Emotie · 17. oktober 2019
Het raakt me het zien van jouw verdriet. De tranen in jouw ogen het ogenschijnlijk gewoon doorgaan Jouw houding, het lichaam wat verdriet draagt De vertellende stem, automatisch of gebroken De atmosfeer, ademt verdriet Het verdriet wat mij slechts zijdelings raakt en toch keihard treft Want, Ik ken jouw pijn Ik ken jouw tranen Ik ken het gemis En ik wou dat het anders was. Voor jou... Voor mij.....

Wat opvalt..... · 09. oktober 2019
In een rustig zee komt het geweld je tegenmoet, marsmannetjes of?

Pubersinthehouse · 09. oktober 2019
Mijn ziel en zaligheid leg ik in hun opvoeding. Alle clichés zijn meer dan waar! Ik hou van ze met heel mijn hart. En ik ben alles wat een moeder zoal is, van kok tot chauffeur, van verpleegster tot lerares en nog zoveel meer. Ze worden groter en zelfstandiger. Op vragen die ze stellen verwachten ze uiteraard een “ja”. Maar toch is mijn antwoord weleens “nee”. Mijn oogappeltjes veranderen in schreeuwende, onredelijke monsters. Ik heb toch getracht ze respect bij te brengen? Als het...

Wat opvalt..... · 14. oktober 2018
Op vakantie.... - We betalen 80 cent voor het toilet om er vervolgens achter te komen dat het niet schoon is, er geen wc-bril is en ook geen papier…. - Joepie, een toilet met bril. Er is slechts een klein nadeeltje, hier mag het toiletpapier niet doorgespoeld worden. De open vuilnisemmer naast mij laat zien waarom mijn voorgangers het toilet bezochten. - Bij het zwembad is het toilet nat. Ik weet niet waarvan. Op blote voeten, want ik ben vergeten mijn slippers aan te trekken sta ik in de...

Wat opvalt..... · 06. oktober 2018
Met gepaste spanning wachten we af. Zou het lukken? Het leven gaat voort en soms schuift hetgeen wat gaat gebeuren naar de achtergrond. Het leven wordt geleefd, even wordt er vergeten. Maar dan is het moment daar. De spanning stijgt. De handen zijn zweterig, ze trillen ook een beetje. Vol verwachting wordt gekeken. Het leven kan totaal anders worden. Komen dromen uit? Hoop, toekomst, geluk, geld. En dan de uitslag.... Alles gaat door. En ik? Ik beland in de prullenbak. Helaas was ik niet….....

Emotie · 07. augustus 2018
Jouw afwezigheid, lijkt inmiddels een vanzelfsprekendheid. Niets is minder waar. Alles gaat door en niets is meer hetzelfde. Schijn bedriegt. Het hart huilt, het hart lacht. Het geluk is weer tastbaar. Al is er een voor, en is er een nadat... Niets is meer hetzelfde.

Pubersinthehouse · 23. mei 2018
Vol enthousiasme lopen ze de deur uit..... We hebben vakantie, gezellig samen zijn met het gezin, leuke dingen doen, van elkaar genieten. Vandaag een lekker dagje thuis, tenminste dat dachten wij, ouders. Totdat de telefoon rinkelt. Beide kids mogen met een vriendje mee naar een waterparadijs, om 1 uur moeten ze klaar staan. De twee tieners zijn niet meer te stuiten. Het is leuk hun geluk te zien. Met de tassen over hun schouders, druk pratend gaan ze op pad. Wat nu? Een hele middag voor ons...

Pubersinthehouse · 23. maart 2018
Hij is boos op mij. Heel boos! Ik ben zijn moeder. Hij is de puber. Zo hoort het te gaan en toch doet het pijn. Slim en geslepen, weet hij mijn zwakke plekken te raken. Wat heb ik fout gedaan. Hij brengt mij aan het twijfelen. Mijn twijfel geeft hem een gevoel van ruimte. Hij ruikt het, hij voelt het en gaat nog eens in de aanval. Ik ben overtuigd van mijn gelijk. Hij ook van het zijne. Dit lossen we niet op, we staan lijnrecht tegenover elkaar. Het staat al tijden tussen ons in en ondanks veel...

Pubersinthehouse · 22. december 2017
Vol bewondering bekijk ik de foto's' die via WhatsApp naar mij toekomen. Prachtige plaatjes. Met daarop meisjes die ineens groot zijn. Voor mijn gevoel was ik er nog niet zo lang geleden op kraamvisite. In mooie galajurken en korte zwarte jurkjes poseren ze naast knappe jongens in pak. De jongens lijken al volwassen. Iedereen heeft de haren gestyled. Wat worden ze groot en wat zien ze er mooi uit! Vol trots komen de foto's langs op mijn mobiel. Door de tieners zelf en door hun moeders. Het is...

Emotie · 28. mei 2017
Daar gaat hij mijn zoon met zijn seizoenskaart en drie ooms van mij, allen zo'n 50 jaar ouder als hij. Hij heeft de kaart en de stoel van zijn opa overgenomen, toen deze overleed. De liefde voor NEC is hem met de paplepel ingegeven. Op naar die allerlaatste wedstrijd van het seizoen, de allesbeslissende wedstrijd. Zomer 2015 sta ik in de kerk bij de kist van mijn vader en spreek de volgende woorden: "In je vrije tijd was je een trouwe supporter van NEC, vroeger mochten we met de hele bups mee...

Meer weergeven